Zomeractie!

Een mooi gezichtje met een varkenssnuit is misschien zo gek nog niet! Was er in de filosofie ooit het probleem of we als mens een lichaam zijn of een lichaam hebben, vandaag de dag is de vraag afgegleden naar welk lichaam zal ik hebben, zal ik aannemen.

De foto’s van Fieke van Berkom projecteren deze maatschappelijke tendens niet zonder overdrijving en ironie, in de toekomst. In de wachtzaal van de dokter dringt de vraag zich op wie normaal, nog bij de tijd is – voor zover beide samen vallen. En zal de gewone man die ouder aan het worden is, aan de verleiding van een botox behandeling en aan het wenken door de eeuwige jeugd weerstaan? Het ideaalbeeld voor jong en – als het die naam nog mag hebben – oud, voor man en vrouw, voor iedereen wordt ons dagelijks vele malen voorgehouden, met de uitnodiging er achteraan te rennen, als ging het om een begeerlijk product. Zijn de veranderingen in hoe de mens er hoort uit te zien op zich al ingrijpend, door er naar te verlangen nestelen ze zich diep in ons wezen. Zo worden we sluipenderwijs een product van de beauty-industrie die zich nauw met de medische wereld verstrengelt, en we hebben het nodige – aan tijd, aan pijn, aan geld – ervoor over.
Iedere uiteenzetting over de foto’s van Fieke van Berkom lijkt niet aan moralisme te ontkomen. Echter in het kijken naar de foto’s ontsnappen ze daaraan: er dringt zich een hilarische situatie op. We zien onszelf als in een vervormde spiegel: jonger geworden, slanker, mooier en vitaler, dus danig anders dan we ons voelen en dit werpt ons terug op onszelf. Het lachen wordt stilaan zuur.

tekst; Daan van Speybroeck

81_fiekevanberkom-botox-voorna.jpg
       
81_01-biggetje-0105-fiekevanberkom.jpg
       
81_02-indekliniek-0070-fiekevanberkom.jpg
       
81_fieke-van-berkom-zomeractie-0039.jpg
       
81_04-mamaspuiten-0087-fiekevanberkom.jpg
       
81_ikmetopblaaspop-fiekevanberkom.jpg